Historia i hierarchia

Historia i fabuła opowiadania

        Przez długie wieki bogowie sprawowali pieczę nad Aletarionem, który dzięki temu był pogrążony w pokoju dłużej, niż ktokolwiek z żyjących zdołał pamiętać. Pokój ten jednak nie mógł nigdy trwać wiecznie. Zbliżyła się wojna, która mogła zmienić losy pokoleń, wywrócić znany wszystkim świat do góry nogami, zachwiać całą hierarchią i wszystkim, co było nam do tej pory znane.
        Nad Tarnmere nadeszła najokrutniejsza z wojen. Ta, w której niszczono wszystko co do tej pory było uznawane za  najświęszee i stąpano po szczątkach bogów, którzy odwrócili się od ludzkości.
        Księżyc boga pokoju, Arethora tamtego pamiętnego dnia nie wstąpił na niebo. Rozpętał się zamęt, którego jeszcze przez dziesięciolecia nie zmyją hektolitry krwi sojuszników i wrogów przelanej w imię powrotu do dawnego ładu.
        Świątynia upadła. Dziedzic wpływowego szlachcica udał się na wojnę, z której nie planował nigdy powrócić. Kapłanka wymknęła się śmierci, której była przeznaczona. To wszystko będzie początkiem nowego świata. Historia nabrała tempa niczym rozpędzona bryłka lodu pędząca ze szczytu najwyższej góry, powodująca lawinę nieszczęścia, poświęcenia i cierpienia.

Hierarchia

        Monarchia - to najwyższa klasa społeczna, do której należą głowy państwa Aletarionu, a także ich najbliższa rodzina i pretendenci do tronu. 

        Kapłanki - są to dziewczynki, które urodziły się z symbolem jednego z bogów na swym ciele. Rodzice takiego dziecka zmuszeni są oddać je jednemu ze Zwierzchników, zawsze temu, który zajmuje się jedną z czterech świątyń bogów, którego znak widnieje na dziecku.

        Błogosławieni - są to szlachcice, których krew została zmieszana z krwią naznaczonych przez bogów kapłanek. Należący do tej klasy ludzie mają też dodatkowe przywileje: mogą zasiadać w królewskiej radzie, są ważniejsi, przysługują im dodatkowe ziemie z królestwa (przyznawane przez króla) i ich zdanie bardziej się liczy. Do tej klasy można dostać się poprzez ożenek z kapłanką; należą do niej dzieci z takiego związku aż do trzech pokoleń naprzód.

        Szlachcice - są to rodziny wysoko postawione swoją rangą. Właśnie im przysługuje możliwość ożenku z kapłanką, czym bezpośrednio przechodzą do klasy Błogosławionych. Wówczas i małżonek i najbliższa jego rodzina znajdują się w tej klasie.

        Duchowieństwo - w najwięszej mierze są to członkowie rodzin szlacheckich, ale znajdują się tutaj także członkowie mieszczaństwa. Przy czym jedynie szlachta ma możliwość na zajęcie wysokich pozycji, takich, jak np. Zwierzchnik Świątynny, bądź Duchowy Doradca.

        Mieszczanie - są to z reguły ludzie, mieszkający w większych grodach, nie zajmujący się hodowlą bydła, czy uprawą roli. Status tych ludzi wzrasta, jeśli w ich rodzinie zdarzyło się począć kapłankę. Nawet jeśli stracili prawo do córki, to otrzymali za to dodatkowe przywileje.

        Pospólstwo - ludzie mieszkający głównie we wsiach i osadach, bądź po prostu poza obszarami miast. Podobnie, jak w przypadku mieszczan, wraz z poczęciem kapłanki, ich status rośnie. Ojciec takiego dziecka może wówczas zostać sołtysem swojej wsi i bez sprzeciwu ludu być nim tak długo, aż we wsi nie urodzi się kolejna kapłanka.

        Wygnani - jest najniższą klasą społeczną poprzez fakt, że nie można się w niej urodzić. Zarazerwowana jest dla ludzi, którzy popełnili najgorsze zbrodnie dla ludów Aletarionu, takie jak zabijanie lub przelewanie krwi kapłanek, dezercja ze służby militarnej, całe rodziny, w których urodziła się kapłanka, ale nie oddali jej pod opiekę świątyni oraz rodziny, które pragnęły odszukać swoje córki po oddaniu ich na kapłanki. Najgorszym sortem ludzi są jednak dziewczyny z symbolem boga nie poświęcone świątyni, do której się urodziły. W oczach ludzi są makabrycznym wynaturzeniem. Często ludzie z klasy wygnanych nie mają gdzie mieszkać, nie mają prawa do niczego, nawet do pracy.