CLXXX

        Miedziana wanna była jeszcze zimna, kiedy oparłem się o węższy brzeg plecami. Nie była duża; musiałem podwijać nogi, żeby się w niej zmieścić, ale była już czymś więcej, niż mieli inni przeciętni żołnierze w tym obozie. Była być może nawet luksusem, z którego nie powinienem robić zbyt częstego użytku. Przyzwyczajanie się do wygód nigdy nie było czymś, co sobie chwaliłem. Raczej adaptacja do niewygodnej sytuacji miała w moich oczach znacznie większe znaczenie. Wrząca jeszcze przed chwilą woda parowała na całej swojej powierzchni. Początkowo parzyła mnie w każdy nerw, każdy centymetr skóry, ale teraz ochłonęła na tyle, że była bardziej niż przyjemna. Metal również zaczął się nagrzewać. Wysunąłem nogi nieco naprzód, ale mimo wszystko kolana nadal wystawały mi ponad powierzchnię bielejącego od detergentów płynu.

        Oparłem się wygodnie i zamarłem w bezruchu, w oczekiwaniu. Czekałem, jakbym wiedział, że tu przyjdzie, że chociaż niekoniecznie wzięła moje słowa na poważnie, to przyjdzie tutaj, bo właśnie tego przecież chciała. Odchyliłem głowę do tyłu i położyłem potylicę na zakrzywionym brzegu owalnej wanny. Było upiornie gorąco. Teraz już nie tylko sama woda, ale także moja skóra parowała w przestrzeń namiotu. Zanurzyłem jedną dłoń pod wodą, a drugą położyłem również wygodnie na brzegu.

        W obozie, co dało się słyszeć nawet stąd, panował przyjemny jak na tą porę gwar. Żołnierze bawili się, świętowali pierwsze zwycięstwo w pierwsze prawdziwej walce od dawna. Ale tutaj, w swojej małej świątyni byłem tylko ja i wydawało mi się, że moja obecność i moje myśl wypełniają szczelnie całą przestrzeń wewnątrz namiotu. Widzialność zmalała przez parę wodną. Czekałem, bo wiedziałem, że nie przejdzie obojętnie. Chociażby z samej ciekawości. Wystawienia charakteru na próbę. Żeby sprawdzić siebie i mnie. A ja, cóż. Byłem gotowy, w bezruchu, w napięciu wpatrując się w miejsce, w którym mogłaby się pojawić.

        I faktycznie. Wydawało mi się, że wyłapałem ruch materiału, a kilka chwil później rozległo się pukanie. Wiedziałem, że to ona. Byłem przekonany, choć nie dostałem na to żadnego dowodu. Z ostrożnością godną zwierzyny na polowaniu – aby nie wydać żadnego niepożądanego dźwięku ciała ślizgającego się po mokrym metalu – podniosłem głowę tak, żeby skierować spojrzenie z sufitu na mojego gościa.

        Przyszła, weszła do środka, ale nie patrzyła na mnie. Uśmiechnąłem się kpiąco, jakbym właśnie wygrał jakiś ważny zakład. Trwało to nie dłużej, niż ułamek sekundy.

        Czy dostrzegła ten gest? Jej pytanie wskazywało, że tak, ale nie miałem pewności. Mimo wszystko wyciągnąłem powoli, z cichym chlupotem dłoń spod wody i ułożyłem ją podobnie jak drugą, na brzegu wanny. Niedługo myślałem nad odpowiedzią. Przyszła do moich ust spontanicznie.

        — Tylko odrobinę, kapłanko — odparłem prosto, niezbyt głośno. Kryła się w tym prawda, ale nie cała. Całej ona nie musiała znać, jeszcze nie tutaj, nie teraz. Teraz była ta gra, sparing charakterów i słów, których tym razem nie wybieraliśmy, żeby ranić siebie nawzajem. — Nie martw się, wiem, że jesteś wychowana w odizolowaniu, w porządnej świątyni, w dobytku wybudowanym i poświęconym samych bogów — czy to była prowokacja? Właściwie sam zrozumiałem ją późno, kiedy przestąpiła kilka kroków w moją stronę, kiedy wbiła we mnie spojrzenie, jakby chciała mi i przede wszystkim sobie udowodnić, że to jest zupełnie w porządku. Z przyjemnością oglądało mi się, jak stara się zaadoptować do tej nowej, niewygodnej sytuacji. — Wiem więc, że nie proponowałaś wspólnej kąpieli.

        Zebrałem w sobie siły i podniosłem się, żeby teraz siedzieć pochylonemu w przód, w stronę nóg, w kierunku Esji, która podchodziła niepewnie, jakby niepewna moich zamiarów. Mądra dziewczyna. Bo co, gdybym tak po prostu złapał ją i wciągnął do siebie do wanny?

        — Możemy zostawić biznes na rano? — Nie była to prośba. Raczej sugestia, poza tym nie skomentowałem jeszcze jej wcześniejszej prośby.

        W gruncie rzeczy zdawałem sobie sprawę, że nie mogę jej tego zabronić. Po pierwsze dlatego, że i tak nie będę w stanie tego skontrolować, a po drugie z pewnością nie posłuchałaby takiego zakazu. No i ostatecznie, nie miałem w tym żadnej swojej sprawy, żeby ją przed tym powstrzymać.

        — Powinnaś zdjąć płaszcz — poradziłem, z premedytacją zniżając ton głosu. Wyciągnąłem także w jej stronę rękę; wręcz zapraszająco. Jak bardzo zapraszający może być drapieżnik, który zastawił na swoją ofiarę zasadzkę, i teraz stara się ją do niej zwabić. — Szkoda, żeby zmókł. Koszulę także, bo nie będziesz miała w czym spać — dodałem, unosząc brwi. Bez uśmiechu. Zupełnie poważnie.