CCII

        Szalony pęd nie zamienił się w zawody, w których ktoś musiał coś udowodnić. Chyba oboje poczuliśmy ten zastrzyk adrenaliny, kiedy pod nami konie uderzały o suchą, stwardniałą ziemię, a wiatr rozbijał się nam na twarzach i zostawiliśmy troski za sobą tak, że nie były w stanie doścignąć nas w tym galopie. Zmiana kierunku była wręcz odruchowa, podążyłem w stronę, którą wskazała Esja. Nie znałem tych terenów, oboje nie mieliśmy na sobie na dobrą sprawę zbroi, a mimo wszystko, był to front wojenny. Chyba tylko Esja mogła być tym faktem tak zupełnie nieprzejęta, dotarło do mnie, kiedy obserwowałem jak jeszcze zmusza konia do szybszego biegu. A może to Amaltea tak rwała się do przodu, zadowolona, że w końcu ktoś poświęcił jej odrobinę uwagi. Dotrzymywałem jej tempa z łatwością. Mijaliśmy być może mile, razem i jednocześnie samotnie, oddzieleni hałasem galopu i wiatru, który nas rozdzielał. Był mi bardzo… Przyjemnie. Dawno nie robiłem takich nierozsądnych, żeby nie powiedzieć głupich rzeczy jedynie dla własnej przyjemności i korzyści. Prawie, jakbym zapomniał, że można w ogóle sobie na coś takiego pozwolić.

        Kiedy zsiadałem z grzbietu Helikaona, czułem, że pot skroplił się na moim karku i czole, było paskudnie gorąco; słońce nie ustępowało na niebie nawet jednej chmurze, a kiedy zadarłem głowę, żeby to sprawdzić, jak zwykle oślepiła mnie nie tylko jego jasność, ale również praktycznie biały nieboskłon. Nabierał niebieskawej barwy jedynie bardzo blisko horyzontu. Nawet bliskość wody teraz nie dawała wytchnienia. Możliwe, że wymarsz opóźni się o godzinę, dwie… Zacząłem analizować to, jak maszerować w takich warunkach i jaką obrać taktykę, a później odezwała się kapłanka i przypomniałem sobie, gdzie właściwie jesteśmy. I że nie muszę na razie niczego planować, bo przecież to miała być też moja chwila odpoczynku od funkcji w obozie. Nie byłem tylko pewny, czy uda mi się ją tak zwyczajnie wyłączyć.

        Siłą rzeczy skrzywiłem się, a później podszedłem do jej wierzchowca z zamiarem pokazania, że owszem, kiedy ja mówię, że będzie przerwa, to jest przerwa. Nawet nie potrzebowałem słów, a jedynie precyzyjnego szarpnięcia, a Esji już nie było w siodle. Nawet rozbawił mnie ten fakt, że tak łatwo ją stamtąd zerwać.

        — Jestem paskudny — przyznałem, pozwalając jej się odsunąć. Nie była to żadna odkrywcza prawda, ale ponownie… Sposób, w jaki ona to mówiła bawił mnie do tego stopnia, że na ustach pojawił mi się uśmiech. Daleko mu było do miłych.

        Kiedy Esja odeszła, ja złapałem wodze obu koni i związałem je sprawnie razem tak, żeby w razie czego nie plątały im się pod nogami. Wystraszony koń to niebezpieczny koń, nawet dla siebie samego, dlatego zająłem się tym, uznając że skoro kapłanka już zajęła się czymś innym, to to zadanie jest moje. Ale mimo wszystko kątem oka patrzyłem, co też wyrabia, wchodząc do wody. Uniosłem brwi na słowo „służbista”. Byłem autentycznie zdziwiony, skąd też przyszło jej do głowy to słowo. Może raczej tyran, albo potwór? Służbista mimo wszystko mi nie pasowało.

        Pozwoliłem koniom odejść, klepiąc Amalteę lekko w zad. Kwiknęła tylko, a później pociągnęła za zawiązane wodze, jakby niezbyt zadowolona z faktu, że nie może biegać sama, swobodnie. Przez chwilę obserwowałem, jak zwierzęta ciągną się za ogłowia, a później, kiedy stwierdziłem, że nie ma większego niebezpieczeństwa, powróciłem spojrzeniem na Esję. A ona już praktycznie niczego na sobie do tej pory nie miała.

        Po chwili wahania zrzuciłem z siebie ciężkie buty, a później także kilka kolejnych części garderoby; skórzane naramienniki, kamizelkę, koszulę bez rękawów, a następnie jeszcze wierzchnie spodnie, które sięgały do połowy łydki. Pozbawienie się ubrań jednak nie przyniosło jeszcze całkowitej ulgi; fakt, wiatr teraz przyjemnie co jakiś czas rozbijał się o moją rozgrzaną, spoconą skórę, ale nadal było niemiłosiernie gorąco. Wszedłem do wody i bez żadnego słowa podszedłem do Esji. Wyglądała, jakby już zupełnie nic jej nie interesowało, szarpnąłem więc za koszulę i przeciągnąłem ją przez jej głowę. Odrzuciłem materiał podobnie jak ona gorset na brzeg, a później złapałem ją w pasie i pociągnąłem za sobą… Prosto pod wodę. Bez ostrzeżenia. Nie była na tyle głęboka, żeby ten gest mógł stanowić niebezpieczeństwo, a nurt nie był tutaj rwący; rzeka rozlewała się szeroko w zakolu, tworząc przyjemne swoiste jeziorko. Uderzyłem kolanem o dno, a zimna woda szybko wycisnęła powietrze z moich płuc. Ale było to wszystko kurewsko przyjemnie, dlatego kiedy odepchnąłem się stopami silnie od podłoża i nie wypuszczając z ramion dziewczyny wyciągnąłem nas zaraz na powierzchnię, krótki, szczery śmiech opuścił moje gardło.

        Był tak… Oczyszczający. Nie pamiętam, kiedy ostatnio bawiłem się tak niczym dziecko, kiedy się tak śmiałem, jak wtedy, kiedy jeszcze życie nie zdążyło obedrzeć mnie ze wszystkich złudzeń. Teraz miałem wrażenie, że cofnąłem się przypadkowo do tych czasów. Puściłem Esję i pozwoliłem się odsunąć, nabrać tchu po tym  niespodziewanym ataku. Woda była lodowata, a nasze ciała rozgrzane słońcem i wysiłkiem, więc pierwszy kontakt sprawiał wrażenie, że zaraz zamarznę. Wystarczyło tylko kilka krótkich chwil, żeby to wrażenie zniknęło.

        — Proszę, oto obiecana kąpiel — rzuciłem, rozkładając na powierzchni wody ręce. Była przejrzysta, a dno kamieniste. W takim klimacie nie było mułu ani błota, a rzeka musiała mieć ujście w górach niedaleko stąd. — Teraz już nie można nazwać mnie niesłownym, prawda, kapłanko? Żywię nadzieje, że czerpiesz z tego wielką przyjemność — dodałem złośliwie, stając na palcach na dnie, którego tutaj już ledwo dosięgałem. Zanurzony praktycznie aż po ramiona czułem, jak zmęczenie i pot spływają w dół wraz z nurtem. Poruszyłem się nieco w przód, w stronę Esji, do miejsca, gdzie rzeka znacznie się wypłycała.